902. Bir vaxtlar elə bilirdim ki, nə vaxtsa hər şey düzələcək.
Uzun gecələr, yorğun səhərlər, yarımçıq qalan söhbətlər… hamısı bir gün məna qazanacaq. Elə bilirdim ki, insan arzuladığı yerə çatanda içindəki səs sakitləşir.
Amma həyat qəribədir.
indi insanlar mənə baxıb yaxşıyam deyirlər. Sanki hər şey yolundadır. Sanki özümü itirmədən bütün bunların içindən keçə bilmişəm.
Halbuki bəzi günlər sadəcə nəfəs almaq belə çətin gəlir.
Gecələr olur ki, otaq tam sakit olsa da beynimin içi susmur. Kimsənin yadına düşməyən sözlər gəlib yenə məni tapır.
“Hər şeyi çox ürəyinə salırsan.”
“Bir az daha güclü olmalısan.”
“Hamı yorulur.”
Bəlkə də onlar bunu sadəcə deyib keçmişdilər. Amma bəzi sözlər insanın içində qalır. Yavaş-yavaş özünü necə gördüyünü dəyişir.
Bəzən hiss edirəm ki, hamı üçün güclü görünməyə çalışmaqdan özümə qarşı yumşaq olmağı unutmuşam.
Yuxularımda tez-tez yıxılıram.
Ölmək kimi yox… sadəcə yorulduğumu kimsə mən demədən hiss etsin istəyirəm. Yuxuda insanlar yanımdan keçir, amma heç kim dayanmır.
Sonra oyanıram.
Və sən ordasan.
Sakitcə mənə xatırladırsan ki, mən də insanam. Yorulmağın ayıb olmadığını, hər şeyi tək daşımağa məcbur olmadığımı deyirsən.
Bəlkə sən fərqində deyilsən, amma bəzi insanlar insanı sadəcə yanında qalmaqla xilas edir.
Mən heç vaxt xüsusi biri olmaq istəməmişdim. Sadəcə həyatımın bir yerə toxunduğunu hiss etmək istəmişdim.
Bəlkə də buna görə hələ də davam edirəm.
Çünki arada bir kimsə gözlərimin içinə baxıb sakitləşir. Və o an bütün yorğunluq bir az daha yüngül gəlir.